Bang om te bidden
Wanneer mijn oma vroeger bij ons logeerde kwam er elke keer een nieuw element bij het eten, het bidden. Nu ik er zo over schrijf bedenk ik me dat mij eigenlijk nooit is uitgelegd waarom oma dat deed, verwonderlijk vond ik het dat mijn ouders gewoon beden, terwijl ze dat anders nooit deden. Even tegen jezelf praten, even stil zijn, dat was mijn associatie met het bidden. In de loop van de tijd kom je er natuurlijk wel achter dat achter het bidden een soort gesprek met God schuil gaat.
Zo’n 3 jaar geleden werd ik geconfronteerd met acute insomnia. Van de ene op de andere nacht kon ik niet meer slapen, ik kon pas slapen wanneer de vogels weer begonnen te fluiten de volgende dag, wanneer ik de eerste mensen weer naar hun werk hoorden gaan. Ik was bang voor de nacht, bang voor wat de slaap psychisch met mij deed (oorzaak was bekend). De radeloosheid sloeg toe toen ik in derde opeenvolgende nacht de slaap niet kon vatten.
Ik heb gebeden, althans, een poging gedaan. Want wat nou als er daadwerkelijk een reactie kwam. Daar zat ik eigenlijk helemaal niet op te wachten, de nacht was al eng genoeg. Bang voor het onbekende, terwijl ik juist van mensen om mij heen hoor dat het gebed als prettig ervaren wordt. Ik was er misschien niet aan toe, niet op dat moment.
Ik blijf nu wel met de vraag zitten wat bidden nou eigenlijk is, wat gebeurt er met je, ben je daadwerkelijk in gesprek of is het vooral een monoloog? Ik ben benieuwd naar jullie verhalen daarover..
op november 9th, 2009 at 11:59
Hoi Zeurpiet !
Je vroeg wat bidden eigenlijk is ?
Dat ligt er maar nét aan wie je deze vraag neerlegt…
De mensen maken daar een mysterie van of soms nog erger, een opgeklopt verhaal wat kant nog wal raakt.
Als je het mij zou vragen als Observer ?
Gewoon (gezellig) babbelen met je pappie.
Groetjes OBSERVER
op november 9th, 2009 at 13:23
Observer,
Dus jij voert daadwerkelijk een dialoog met God? Je maakt er mijns inziens ook een mysterie van. Ik word hier niet veel wijzer van
Want is de uitdrukking niet dat iemands gebeden gehoord zijn, dit insinueert dat het gebed juist een monoloog is waarbij je mazzel moet hebben dat ze gehoord worden.
op november 9th, 2009 at 13:35
Beste zeurpiet
Waarom bang zijn voor een antwoord, als je niet geloofd?
Dit maakt jou gebed tot een gelovig gebed, anders was je niet bang voor een antwoord.
op november 9th, 2009 at 13:46
Hoi Notekraker,
Waarom überhaupt bidden als je niet gelooft is de vraag die je beter kan stellen.
Zoals eerder op dit weblog geschreven ben ik een soort van gelovig, maar ben nog erg zoekende, het keurslijf van de hardnekkige gelovige staat me tegen en daarnaast ben ik kritisch of misschien wel argwanend.
Bidden en de diepere betekenis erachter is mij nooit geleerd, ik weet niet waarom en wanneer ik het moet doen, terwijl ik er wel de behoefte aan heb.
op november 9th, 2009 at 14:04
Ik heb het zelf wel leerzaam gevonden het Onze Vader echt even regel voor regel na te lopen en te proberen te begrijpen wat het doel van ieder stukje is. Mijn conclusie is dat bidden primair een manier is om op dezelfde golflengte als God te komen. De juiste beeld van God te hebben, de juiste verwachtingen, de juiste wensen, het juist gedrag.
op november 9th, 2009 at 14:27
HOI ZEURPIET !
WAT ‘MEN’ ER OOK VAN ZEGT BIDDEN IS PRATEN MET… BIJBELLEZEN IS GOD PRAAT MET JOU.
BIDDEN IS GEEN FORMULE – GEEN BLA BLA MAAR HEEL GEWOONTJES BABBELEN ZOALS JIJ HET MET IEMAND ZOU DOEN DIE JE GRAAG WIL LEREN KENNEN, NIET MEER MAAR OOK NIET MINDER BESTE ZEURPIET.
OBSERVER
op november 9th, 2009 at 14:39
PS VOOR ZEURPIET
Je kunt inderdaad biiden als monoloog zien en ervaren, zeg maar geformuleerde gebeden opdreunen (wat ook zijn charme en effect heeft) maar het gebed gebruiken als een soort ‘mantra’ heeft ook effect zoals eerder gezegd, alléén moet je dan meer geduld hebben, en dat wilde je dacht ik niet ?
Je kan met GOD praten als monoloog nét zoals jij met je vrouw je vriendin of… maar dat doe je tóch ook niet zo met ze ?
Groetjes OBSERVER
op november 9th, 2009 at 14:43
PS 2.
IK MOET FF AFHAKEN GOD FLUISTERDE IN MIJN OOR AL 2X DAT IK NOG IETS MOEST DOEN….
GROETJES :}
op november 9th, 2009 at 16:19
Voor mij is bidden een persoonlijk gesprek hebben met God, zoals je kunt praten met je beste vriend. Als gelovige kun je leren Gods stem te verstaan. Ik herken wel je angst van eerder, de enorme angst dat er inderdaad een reactie zou komen. Maar God en angst, dat sluit elkaar uit. God heeft juist mijn angst weggenomen, want Hij vindt het juist fijn als ik mijn dagelijkse dingen en problemen met Hem deel. God erbij betrekken, dat is eigenlijk waarom je bidt. Je afhankelijk weten van Zijn hulp. Het Onze Vader is een gebed die Jezus zelf geleerd heeft, om ons op weg te helpen wat we kunnen bidden.
groetjes!
op november 10th, 2009 at 18:48
Even iets vergelijkbaars vertellen omtrent het bidden.
Ik ben iemand in wiens gedachten veel gebeurt. (misschien wel een vorm van autisme, (who shall say). Ik ben dan wel eens in gesprek met mijn ventje (lees echtgenoot) maar met mijn gedachten ben ik er niet maar verwacht wel dat hij luistert. Nu is mij al verscheiden malen overkomen dat mijn ventje dan niets terug zei. Ik vroeg dan na een lange stilte waarom zeg je niets? Omdat jij niet met mij in gesprek was. Je vroeg mij wel wat maar je hart en verstand waren ergens anders.
Nu leer ik daar steeds beter mee omgaan. Als ik mijn man wat vraag doe ik dat bewust met hart en met mijn verstand.
Nu praten met God. Och ik kan zo veel tegen God zeggen. Maar ben ik er wel bij met mijn verstand en mijn hart? En met God is er nog een punt extra. En dat heet geloof. Veel mensen “geloven het wel” en verwachten dan dat God wel even doet wat ze vrage.
Ik denk dat God echt antwoord als mensen echt vragen. Dus vragen met hart en ziel. Maar als mensen iets vragen zonder die ingrdienten heb ik als mens zo mijn twijfels daarover.
Ik praat veel met God en ook ik merk in mijn relatie met God dat ik soms wel met Hem in gesprek ben maar mijn gedachten zijn met andere zaken bezig. Maar als ik daadwerkelijk mij richt op God en in Jezus tot Hem nader (men kan niet anders dan tot God naderen via Jezus)dan merk ik dat Hij luistert en hoor ik door het lezen in Zijn Woord wat Hij voor antwoord geeft. Soms komt het antwoord in de loop van de dag als ik met iemand in gesprek ben of iets lees op internet. Soms komt het antwoord dagen later doordat iemand mij belt en wat verteld. En zo kan ik door gaan.
Met God in gesprek gaan, God iets vragen, dat behoor je met geest ziel en lichaam te doen.
op november 10th, 2009 at 19:10
Hallo Zeurpiet
Ik ben soms ook bang om te bidden. Of eigenlijk als ik op een kruispunt sta in mijn leven.
Mijn leven is totaal op zijn kop gezet achttien jaar geleden. Het gebed is makkelijk, maar de antwoorden van God brachten mij in een andere wereld. Een nieuwe manier van denken.
Ik moest zo erg veranderen, dat is vermoeiend en eng.
Ik dwong mezelf naar God te luisteren en dat heeft mij zoveel geestelijke rijkdom gegeven. Ik heb toen geleerd de humor van God te leren zien.
Ik ben net als jij belangrijk voor God, maar neem deze wereld met een korreltje zout. Alles is maar tijdelijk. Grijp die kans met God dacht ik bij mezelf.
Worstel gerust met de Heer
Adriaan
op november 12th, 2009 at 18:12
hey thijs, ff reactie van mij. niet zozeer op je blog, daar zijn reacties genoeg, maar wel over je manier van schrijven. mijn complimenten man. fijne manier van schrijven heb je. inhoudelijk zit het ook goed in elkaar. weet niet goed of je nu probeert mensen uit de tent te lokken of dat je nu inderdaad echt aan het zoeken bent naar de antwoorden. volgens mij ken je veel van de antwoorden al op de vragen die je je zelf stelt. in ieder geval leuk je site eens te bekijken.
greetz erik
op november 13th, 2009 at 00:02
Ik denk dát je de spijker op de kop hebt geslagen Erik, ‘over dat uit de tent lokken’ maar wel met het juiste succes overigens!
OBSERVER
op november 13th, 2009 at 11:12
Ik probeer mensen uit de tent te lokken, maar dan wel op de positieve manier. Ik wil graag antwoorden. Vanuit mijn omgeving weet ik dat er verschillende interpretaties zijn van het geloof, en daarmee kunnen antwoorden op vragen ook niet eenduidig zijn. Ik vind het lastig om mijn eigen waarheid te bepalen als de overtuigend gelovigen soms verschillende verhalen ophangen.
Ook op de vraag wat bidden nou eigenlijk is krijg ik niet een zelfde antwoord, waarbij ik alleen maar kan concluderen dat bidden niet een vastgelegd iets maar voor elke gelovige anders is of kan zijn.
Ik weet eigenlijk niet als ik er wijzer van ben geworden.
op november 13th, 2009 at 11:46
Há eindelijk wakker geworden Zeurpiet ? We hebben jou gemist ! Maar je bent er weer…
Een goeie zet die je deed om achter de verschillen te komen, maar het doel en was goed alleen heb je de verkeerde target gekozen… weet je waarom Zeurpiet?
Bidden is persoonlijk vandaar dat je er geen touw aan kunt vastknopen… trouwens nét als met de Liefde.
Deze veelkleurigheid moet jou dus eigenlijk tevreden stellen want anders had je een inderdaad een vrij monotoon ‘geprevel’.
Mijn advies als het mag ???
Probeer gewoon te praten – te bidden – te babbelen – te zingen – te mopperen/gezelligheids talk – waar JIJ je het beste bij voelt… dat is niet alleen gemakkelijker en prettiger voor jou maar lijkt mij voor GOD veel welgevalliger, dan als je het voor de vorm doet, zoals anderen het doen…
JEZELF zijn en als het niet lukt of je er gewoon géén zin in hebt gewoon kappen…
Geen verplichte babbeltjes… je maakt er niemand blij mee.
Zo denk ik erover – en anderen weer anders nou en ?
Is tóch prima zo…
Belangrijk lijkt mij wel dat je MERKT dat HIJ naar je geluisterd heeft… maar dat is een héél ander advies.
Groetjes Zeurpiet ik wou dat er meer waren zoals jij,
OBSERVER
op november 13th, 2009 at 19:24
[...] steeds moeilijk en ook vanuit de omgeving vaak helemaal niet vanzelfsprekend. Maar ik las zonet een mooie getuigenis over hoe de kindertijdherinnering aan het gebed van een oma de weg tot het gebed heeft kunnen [...]